همین است

تپه های بی پایان

برآمده گرداگرد من

و باد و خاک و این

                       حفره ی بی پنجره

 

تو بگو با من

خواب می بینم آیا

که چنین سرخوشم امروز

یا روییده بر دیوار دخمه ام

این پیچک گمنام

با گل های سپیدش

تو بگو من .

                     ۱۱/۵/۶۸

از کتاب بی چتر بی چراغ